In 1928 maakte bluesartiest Jim Jackson meerdere opname’s van zijn “Jim Jackson’s Kansas City Blues“. In de derde versie gebruikte hij onder meer de onderstaande woorden:

“I wished I was a catfish, swimming down in the sea;
I‘d have some good woman, fishing after me.”

“Then I’ll move to Kansas City,
I’ll move to Kansas City;
I’ll move to Kansas City,
Babe, honey, where they don’t ‘low you.”

De woorden zouden legendarisch worden. In de jaren 30 kwamen de vrienden Robert Petway en Tommy McClennan zo ongeveer tegelijkertijd met “Catfish Blues“. De woorden van Jim Jackson kwamen bijna letterlijk terug.

Een van de opnames van Tommy en Robert werd gehoord door Muddy Waters die er zijn monsterhit “Rolling Stone” van maakte. En die plaat was weer de aanleiding van vier Engelse heren om hun band “The Rolling Stones” te noemen.

Muziek:

1. Robert Petway
2. Tommy McClennan
3. Muddy Waters

.

In verband met vakantie ben ik een weekje afwezig.

Over Robert Johnson is eigenlijk vrij weinig bekend. Van geboorte tot dood was zijn leven eigenlijk één groot mysterie. Zelfs de plaats waar hij begraven ligt is niet zeker.

In de documentaire: “The Search for Robert Johnson” (1991) gaat bluesgitarist John Hammond (jr) op zoek naar antwoorden.

John Hammond probeert het leven van Robert door te spitten. In de documentaire reist hij door kleine dorpjes in de Mississippi Delta. Hammond is overigens zelf een prima bluesgitarist en in de film speelt hij diverse RJ nummers op sublieme wijze. Zijn zangstem vind ik persoonlijk wat minder.

In de film interviewt John enkele van Roberts vrienden en tijdgenoten, zoals Johnny Shines en David Honeyboy Edwards. Volgens deze compagnons van RJ zei Robert zelf dat hij zijn ziel aan de duivel verkocht had, in ruil voor het meesterlijk kunnen bespelen van de gitaar.

Hammond heeft het zelfs voor elkaar gekregen om één van de (vele) vriendinnen van RJ op te sporen (Willie Mae Powell). Het is haar naam die in Roberts “Love In Vain” genoemd wordt. Ze laten de opname aan de oude vrouw horen, en ze is er diep van onder de indruk. Ze had deze 60 jaar oude opnames nooit gehoord.

De muziek in de film is erg goed. Hammond speelt ter plekke in de Mississippi Delta wat het geheel een bijzonder tintje geeft. Het nummer “Crossroads“, speelt hij bijvoorbeeld ‘s nachts op een echte “crossroads” (kruispunt).

De film geeft een schat aan informatie. Behalve de vriendin komen er mensen aan het woord die zeggen te weten waar Robert begraven ligt. Zeer bijzonder is de man van wie schijnbaar aangetoond is dat hij een/de zoon van Robert is. Hij heeft er zelfs een rechtzaak over gewonnen. Dus het is momenteel 100% zeker dat Claude Johnson een zoon is van Robert.
Claude wordt genoemd en afgebeeld op een recente cd van Rory Block, waarop ze nummers van RJ covert. (“The Lady and Mister Johnson“)

Johnny Shines (die ten tijde van de opnames nog leefde) vertelt hoe hij met RJ op straathoeken speelde, en dat RJ altijd het publiek van Johnny inpikte. “Cutting Heads” heet dat. Een muzikant probeert het publiek van een ander weg te kapen.

De DVD is een must voor elke bluesliefhebber en is zeer zeker de moeite van het aanschaffen waard.

hier te koop: KLIK HIER

Fragment: interview met de echte Willie Mae

Geboren: 8 mei 1911, Hazelhurst, Mississippi
Overleden: 16 augustus 1938, Greenwood, Mississippi

Een jonge Robert Johnson was zaterdagsavonds altijd in de uitgaansgelegenheden van de Mississippi Delta te vinden. Meestal in de buurt van bekende gitaristen zoals Son House, Willie Brown en Charley Patton. Tijdens hun pauzes probeerde Robert dan ook wat te spelen, meestal tot grote hilariteit en ergernis van de anderen. Hij kon er volgens de verhalen namelijk helemaal niks van.

Minder dan een jaar later kwamen Son House en Willie Brown Robert weer tegen. Roberts spel van die dag deed de anderen stijl achterover slaan. Robert was geweldig goed geworden en dat in bijzonder korte tijd. Hij veegde letterlijk de vloer met de anderen aan.

Al snel deden geruchten over hem de ronde. Men begon zich af te vragen of Robert zijn ziel soms aan de duivel verkocht had. Zijn gekweld klinkende stem en emotionele gitaarspel gaven nog meer voeding aan die geruchten.

Het meest aannemelijke was dat zijn doorzettingsvermogen en zijn talent hem zo ver brachten. Robert bezat het vermogen om de speelwijzen van anderen te bestuderen en zeer snel perfect na te spelen. Volgens de verhalen kon hij een nummer na 1 keer luisteren perfect naspelen. Robert was bovendien een heel goede tekstschrijver, componist en innovatieve gitarist.

Robert had de gave om het “piano boogie-woogie ritme” om te zetten naar de gitaar. Op de bassnaren van zijn gitaar speelde hij zijn eigen achtergrond ritme. Een techniek die vanaf dat moment standaard werd in de blues.

Robert Johnson beïnvloedde zo’n beetje alle bluesgitaristen die na hem kwamen: van Muddy Waters en Eric Clapton tot de Rolling Stones en Led Zeppelin.

Van Robert Johnson bestaan slechts 41 opnames van 29 platen. Ze zijn stuk voor stuk legendarisch en ontelbare keren gecoverd.

Muziek:

1.    Walking Blues. Een nummer waarin hij “My Black Mama” en “Walking Blues” van Son House combineerde.
2.    Korte reportage over Robert Johnson

.

Muddy Waters’ jankende slide gitaar is een van de herkenbaarste geluiden van de blues. Maar de man die Muddy Waters inspireerde om ook eens met een bottleneck over de snaren te glijden was Robert Nighthawk.
Hij was net als Muddy afkomstig uit de Mississippi Delta. Lang voordat Muddy een gitaar had speelde Robert al verdienstelijk gitaar.

Robert Nighthawk werd in november 1909 geboren als Robert Lee McCollum. Hij werd een van de mysterieuze figuren van de blues, geroemd vanwege zijn slide kwaliteiten. Het mysterie dat rondom Robert Nighthawk hangt komt vanwege het weinige aantal platen dat er van hem bestaat en het feit dat hij meestal rond trok. Hij heeft zich nooit gevestigd in blues steden als Chicago, Memphis of St. Louis.

Ondanks dat liet hij toch een paar erg bekende platen na: “Bricks in My Pillow”, “Anna Lee”, “Cheating and Lying Blues” en “Sweet Black Angel”. Platen die vandaag de dag nog vaak gecoverd worden.

Omdat hij meestal rond trok had hij ook weinig contacten met clubeigenaren. Hij speelde eigenlijk overal en meestal zelfs gewoon op straat. Hij was een bekende op de beroemde Maxwell Straat in Chicago. Van één van die optredens bestaat trouwens een prachtige (live) cd.

Muddy Waters zei ooit dat hij Nighthawk al kende voordat hij 1 noot op een gitaar kon spelen. Hij zei ook dat het Nighthawk was die hem inspireerde om ook slide te gaan spelen. Muddy ontmoette Nighthawk waarschijnlijk in de omgeving van Helena, Arkansas (Nighthawks geboorteplaats) waar ze beiden vaak kwamen. Nighthawk speelde zelfs op Muddy’s eerste huwelijksdag. De legende vertelt dat op die dag de vloer instortte vanwege het feestgedruis.

Nighthawk leerde zijn slidekunsten gedeeltelijk van gitarist Stackhouse die net als Nighthawk uit Arkansas kwam. Ze ontmoetten elkaar in 1926. Stackhouse leerde Nighthawk songs van onder andere Tommy Johnson: “Big Fat Mama”, “Big Road Blues” en “Cool Water Blues”. Songs die Robert ook op zijn eigen repertoire zette.
Maar de echte slide kunsten leerde Nighthawk waarschijnlijk van de ontmoetingen die hij met Robert Johnson en Tampa Red had.

Halverwege de jaren 30 verliet Nighthawk om onduidelijke redenen de Delta. Hij trok via St. Louis naar Chicago. Hij ging in Sonny Boy Williamson’s band en nam ook zelf wat platen op.

Muddy introduceerde Nighthawk in 1948 bij de Chess broers. Ze brachten “Sweet Black Angel” en “Anna Lee” beide als single uit.

Als Robert Nighthawk niet was blijven rond trekken en zich in Chicago had gevestigd, was hij een van de grootste slide spelers aller tijden geworden. Groter dan Muddy Waters en Elmore James.

Helaas bestaan er erg weinig opnames van hem. Meestal was hij al weer verdwenen voordat een label de kans kreeg platen met te maken.

Eind jaren 60 begon het harde leven zijn tol te eisen. Robert kreeg hartklachten. Hij overleed op 5 november 1967.

Robert Nighthawk had een zoon, Sam Carr (Samuel Lee McCollum), die gitarist/drummer was. Hij overleed in 2009.

Muziek:
1. Sweet Black Angel. Opname uit 1948, het jaar waarin Muddy Waters door brak.
2. Maxwell Street Medley. Robert speelt hier wat van zijn hits. Live opname.

.

Afgelopen weekend kwam ik een heel bijzonder filmpje met Big Joe Williams tegen. Het is een filmpje van bijna 17 minuten waarin Big Joe wat nummers speelt en tussendoor vragen beantwoordt.

Let vooral op zijn gitaar. Big Joe Williams is beroemd vanwege zijn 9-snarige gitaar. Hij heeft in de loop der jaren zelf 3 snaren toegevoegd aan zijn gitaar. Hij verkreeg daardoor een uniek en heel herkenbaar geluid. Hij was de enige die hem kon stemmen en daar was hij dan ook erg trots op.

Klik hier als onderstaand filmpje niet werkt

Sam Hopkins (1912-1982) is de echte naam van de bijzonder goede Texaanse gitarist Lightnin’ Hopkins. Een van zijn grote bekwaamheden is het feit dat hij ter plekke nieuwe teksten kon bedenken.

Zoals bij zoveel bluesartiesten is er over zijn levensgeschiedenis erg weinig bekend. Wel is bekend dat hij een leerling was van de beroemde Blind Lemon Jefferson en diens neef Texas Alexander. Het schijnt dat Hopkins ook een tijdje in de gevangenis in een zogenaamde “Chain Gang” heeft gezeten.

Zijn bijnaam “Lightnin’” kreeg hij omdat hij een aantal opnames maakte met blues pianist Wilson “Thunder” Smith. Het duo “Thunder and Lightnin’” moet vast heel bijzonder geweest zijn.

De grote wereldwijde opleving van de blues aan het begin van de jaren 60 zette Lightnin’ Hopkins’ carrière in een stroomversnelling. Samen met een aantal van zijn bluescollega’s trad hij in 1960 op in folkfestivals. Vanaf dat moment maakte hij een grote serie platen en trad hij wereldwijd op.

Lightnin’ Hopkins overleed in 1982. Hij liet een enorme hoeveelheid opnames na, maar bovenal een grote schare fans en leerlingen. Mede dankzij hem staat Texas-style blues bovenaan het lijstje van veel bluesfans.

Twee beroemde gitaristen die door Lightnin’ Hopkins werden beïnvloed waren de broers Stevie Ray en Jimmy Vaughan.

Lightnin’ Hopkins staat genoteerd in Rolling Stone Magazines lijst: 100 beste gitaristen aller tijden.

Bijnamen: “The Black Ace“

In de blues bestaan veel songs over speelkaarten en over gokken. Maar de Texaanse muzikant Babe Karo Lemon Turner bracht het naar een hoger niveau door de mooiste naam uit het speelkaartenboek te nemen: de zwarte aas, oftewel The Black Ace.

In de opname “Black Ace” uit 1937 vertelt hij zijn verhaal.

I am the Black Ace, I’m the boss card in your hand
I am the Black Ace, I’m the boss card in your hand
And I’ll play for you mama if you please let me be your man

1. The Black Ace – I am The Black Ace

2. The Black Ace – Whiskey and Women (1937):

(bron: wikipedia)

“Pinetop“, een zeer bijzondere bijnaam in de blues.

Geboren als: Clarence Smith op 11 juni 1904 in Troy, Alabama.
Overleden op 15 maart 1929 (slechts 24 jaar oud!) te Chicago.

Clarence Smith stond beter bekend onder zijn bijnaam Pinetop Smith (of Pine Top). Hij was een invloedrijk boogie-woogie pianist.

Zijn bijnaam kreeg Pinetop Smith al tijdens zijn jeugd omdat hij vaak in bomen klom. In de jaren 20 ging hij naar Pittsburgh in Pennsylvania. Hij was daar entertainer en ging er aan de slag in het Vaudeville circuit (een soort Amerikaanse variété). Hij was er zanger, komiek en speelde piano. Korte tijd begeleidde hij Ma Rainey die in die jaren een beroemdheid was.

Halverwege de jaren 20 introduceerde men hem bij een bekend platenlabel. In 1928 vertrok hij met zijn vrouw en kind naar Chicago om daar plaatopnames te maken. Hij woonde er korte tijd in hetzelfde appartement als de andere beroemde boogie pianisten Albert Ammons en Meade Lux Lewis.

Op 29 december 1928 naam hij zijn plaat “Pine Top’s Boogie Woogie” op. Het zou zijn beroemdste en invloedrijkste opname worden. In die tijd was het een van de eerste Boogie Woogie platen; toen een nieuw muziekgenre.

In het nummer praat hij en vertelt de luisteraar hoe die moet dansen tijdens dat nummer. Naar eigen zeggen kwam hij op het idee voor dat nummer tijdens een feestje.

Er stond een nieuwe opname sessie gepland voor 1929, maar helaas haalde Pinetop dat niet. Hij overleed de dag voor de opname aan de gevolgen van een schotwond. Die liep hij op tijdens een vechtpartij in een feestzaal. Het is niet helemaal duidelijk of hij met opzet of per ongeluk door de kogel getroffen werd.

Voor zover bekend bestaan er van Pinetop Smith geen foto’s.

Door andere bekende boogie pianisten als Albert Ammons en Pete Johnson word Pinetop Smith als erg invloedrijk genoemd.

Eind jaren 30 werd zijn Boogie nummer gecoverd door het Tommy Dorsey orkest, die hem daarmee grote faam brachten.

Aan het begin van de jaren 50 maakte een andere pianist, Joe Willie Perkins, een cover van Pinetop’s Boogie Woogie. Hij kreeg er ook de bijnaam “Pinetop” door er werd wereldberoemd. Later werd Perkins de vaste pianist van de Muddy Waters band.

Een mythe die door Pinetop Perkins ter wereld werd gebracht is het feit dat niet Smith maar hijzelf “Pinetop’s Boogie Woogie” maakte. Maar het is toch echt Pinetop Smith die het nummer maakte. Ten tijde van de opname uit 1928 scheelden ze niet veel in leeftijd.

Naar verluid had Ray Charles “Pinetop’s Boogie Woogie” in gedachten toen hij zijn beroemde “Mess Around” maakte.

Hier een cover van de originele PineTop’s Boogie Woogie die ik op Youtube vond:

Bijnamen in de blues

Vooral in de periode vóór de oorlog was een bijnaam voor een artiest een mogelijkheid om zich te onderscheiden van de anderen.

Veel artiesten speelden soortgelijke muziek, bijvoorbeeld Delta Blues. Door middel van een opvallende bijnaam en bijpassend verhaal onderscheidden ze zich van de rest.

Vaak weten alleen de echte fans de echte naam van hun idool. Er zijn dan ook een ongelofelijk aantal blues-bijnamen. Ik noem enkele voor-oorlogse bluesnamen: Bumble Bee Slim, Leadbelly, Little Son Joe, Salty Dog Sam, Funny Paper Smith. De lijst bijnamen is eindeloos lang.

Achter veel namen schuilt een bijzonder verhaal of bijzondere plaat.

Voor de meeste artiesten werd de bijnaam belangrijker dan hun eigen naam en vaak wisten de meeste mensen niet eens hoe de persoon echt heette. De bijnaam werd als het ware een stuk van hun identiteit. Het vertelde je iets over die persoon, over zijn leven en wat hij meegemaakt had. Had de man connecties met de duivel of juist niet? Veroorzaakte hij moeilijkheden, was het een reiziger, een klein ventje of een reus?

Met een paar korte blogjes geef ik u wat voorbeelden van opvallende bijnamen in de vroege blues.

De gewoonte om een bijnaam aan te nemen zien we overigens vandaag de dag nog steeds in de zwarte muziek terug. Er is bijvoorbeeld bijna geen hip-hop artiest die onder zijn eigen naam muziek maakt.

Als eerste noem ik Kokomo Arnold.

Ene James Arnold paste een song van Scrapper Blackwell aan die een paar jaar eerder op plaat was uitgekomen. Het nummer zou hem de bijnaam “Kokomo” opleveren. De artiestennaam Kokomo Arnold was geboren.

Het nummer “Old Original Kokomo Blues” dateert uit 1934.

Now one and one is two mama,
two and two is four
Mess around here pretty mama,
you know we got to go
Crying
oh baby don’t you want to go
Back to eleven light city,
to sweet old Kokomo

Met “Kokomo” bedoelde Arnold waarschijnlijk de plaats Kokomo in Indiana. Een jaar of twee later pikte Robert Johnson het nummer in en maakte er zijn legendarische “Sweet Home Chicago” van.

Hier de versie van Scrapper Blackwell uit 1928 en de versie van Kokomo Arnold uit 1934: