Vandaag slechts 1 clip. Maar niet zomaar eentje. In onderstaande clip ziet u John Lee Hooker met zijn grote hit: “Boogie Chillun”. Hij word ondersteund door niemand minder dan Eric Clapton en de Rolling Stones.

Als ik ooit nog eens rijk ben, of een rijke sponsor vind, dan ga ik naar Amerika. Dan ga ik de Mississippi Delta in en daar op zoek naar beroemde plaatsen.

De wortels van de blues liggen in de Mississippi Delta. Daar zijn beroemd geworden artiesten geboren. Daar werkten ze op de plantages. Daar speelden ze op hoeken van straten en in cafés. Daar sprongen ze op de trein en reisden op die manier door het hele zuiden van de Verenigde Staten.

Vorige week kwam ik op een site een verzameling beroemde markeringspunten tegen. Zogenaamde bluesmarkers. Die markeringspunten staan door de hele Mississippi Delta en ook in Blues hoofdstad Chicago. Ze herinneren aan beroemde artiesten. Die werden op dat punt geboren, speelden daar muziek of zongen over dat punt.

Een van de punten die ik zou bezoeken is het stadje Friars Point. Friars Point is een plaatsje in Mississippi waarover Robert Nighthawk in 1940 een plaat maakte. Zijn “Friars Point Blues” werd een beroemde blues-hit.

Dit is hoe Friars Point er vandaag de dag uit ziet (zie plaatje boven)

Wilt u ook op zoek naar beroemde bluesplaatsen of markeringspunten, klik dan op onderstaande link.

KLIK HIER

U ziet dan een Google maps kaart met aan de linkerkant allerlei markeringspunten. Het varieert van de drie mogelijke begraafplaatsen waar Robert Johnson zou liggen, tot het huis waar Muddy Waters woonde (zie plaatje 2) en verder nog tientallen andere lokaties.

U kunt inzoomen tot dichtbij het punt. Ziet u dan links een oranje mannetje staan, sleep dat dan zo dicht mogelijk tot het punt wat u wilt zien. Er opent dan een foto tot op straatniveau (Streetview). Op die manier kunt u zien hoe het er daar vandaag de dag uit ziet.

Let op, niet alles is te zien tot op straatniveau.

Muziek: Friars Point Blues van Robert Nighthawk.

Vandaag drie clips met legendarische artiesten.

1. Howlin’ Wolf met Smokestack Lightnin’

2. Muddy Waters met You Can’t Lose

3. Lightnin’ Hopkins met Mojo Hand.

Alle drie de opnames dateren uit de jaren 60:

Vandaag de biografie van een van mijn idolen: Mississippi Fred McDowell:

Geboren: 12 jan. 1904
Overleden: 3 juli 1972

“perfect“. Dat was het enige woord dat Folk muziek verzamelaar Alan Lomax opschreef toen hij in 1959 Mississippi Fred McDowell opgenomen had.

Fred McDowell werd geboren in 1904 in Rossville, Tennessee. Hij was sinds 1940 getrouwd en had 1 kind. Alhoewel hij in Tennessee geboren werd, noemde men hem Mississippi Fred McDowell omdat hij een meester was in de Mississippi Delta Blues.

Hoewel hij pas in 1959 door Alan Lomax ontdekt werd, werd hij alom geroemd vanwege zijn traditionele bottleneck style. Hij was daarin een van de besten. Zijn stijl is erg herkenbaar, bijna hypnotiserend.

Hij was al vroeg een weeskind, en werd opgevoed door zijn oudere zus. Volgens de overlevering was het eerste bluesnummer dat Fred ooit hoorde “Black Snake Moan” van Blind Lemon Jefferson.

Fred speelde dus met een bottleneck, en in zijn geval zat die bottleneck meestal aan zijn ringvinger. Hij maakte zelf zijn eigen bottlenecks, zodat ze perfect pasten. Hij leerde bottleneck spelen van zijn oom, die met een bot van een t-bone steak speelde. Fred zelf is begonnen met een mes als slide. Al snel schakelde hij over op een glazen slide omdat dat beter klonk. Hij gebruikte er lang een die gemaakt was van een Gin fles.

Fred was nooit de beroerdste om anderen zijn stijl te laten zien en te leren. Zelf stak hij veel op van bluesmannen uit de jaren 20 en 30, maar toch ontwikkelde hij zijn eigen stijl. Aangezien hij lang erg arm was, had hij pas in 1941 zijn eigen gitaar.
Het eerste nummer dat Fred leerde spelen was “Big Fat Mama” van Tommy Johnson. “Dat leerde ik eerst spelen op 1 snaar” zei Fred ooit. “Daarna op twee snaren, en zo noot voor noot verder”.

In 1959 reisde Alan Lomax door het zuiden van de Verenigde Staten, op zoek naar talenten. Hij was de eerste die een opname van Fred McDowell maakte. Enkele nummers kwamen uit op een LP, en die maakten Fred bekend bij een groot publiek. Fred was toen de 50 al gepasseerd.

In 1964 werd Fred opgetrommeld om professioneel opnames te gaan maken. Mede door deze opnames en zijn verschijning op Bluesfestivals werd Fred steeds beroemder.

Het meeste van Freds werk is akoestisch, maar Fred brak in Engeland door met een album waar hij op een elektrische gitaar speelde. Tot die tijd werd er vrijwel geen Delta-stijl slide gitaar gespeeld op een elektrische gitaar, meest Chicago blues. Slide deed men bijna alleen akoestisch. Vanaf die tijd speelde Fred alleen nog maar elektrisch, en inspireerde zo een hele generatie electrische slide spelers.

Fred inspireerde velen met zijn speelwijze. De Rolling Stones namen bijvoorbeeld een perfecte kopie van Fred’s “You Gotta Move” op (album: Sticky Fingers). Toen Fred daar de royalties van ontving was dat het meeste geld dat hij ooit verdiend had.

Iemand die het meeste van Fred leerde en van hem overnam was Bonnie Raitt. Hij beschouwde haar als een kleinkind en leerde haar alles. Ze speelde vaak in zijn voorprogramma en nam veel nummers van hem op.

Fred overleed op 3 juli 1972 aan kanker.

Het beste wat je op Youtube van Fred McDowell kan vinden is dit clipje:

1. “Sterno”. Tot gelei gemaakte alcohol waarmee voedsel opgewarmd kon worden. Het zat in blik, vandaar de naam Canned Heat. “Hitte in een blikje”.
Armoedzaaiers die geen geld hadden om whiskey te kopen, dronken soms Canned Heat. Aangezien er vreselijk veel alcohol in zat werd men er erg dronken van.

2. Een nummer van Tommy Johnson uit 1928 (clip 1)

3. Amerikaanse bluesband die in de jaren 60 furore maakte. Ze gebruikten oude blues en gaven er hun eigen (toen) moderne draai aan. Door hun optredens op het Woodstock en het Monterey festival werden ze wereldberoemd.
Hun nummer “Going Up The Country” (clip 2) is een bijna perfecte kopie van het nummer “BullDoze Blues” van Henry Thomas uit 1928 (clip 3).

Vandaag alleen een clip. Maar niet zomaar eentje. In onderstaand filmpje ziet u de legendarische bluesgitarist Furry Lewis.
Let eens op de manier waarop hij zijn gitaar “behandeld”. Ik zou bijna zeggen “liefkozend”. Furry heeft trouwens ook een opvallend lange slide.

Het nummer is een oude gospel, die ook regelmatig door Mississippi Fred McDowell werd gespeeld.

Furry Lewis – When I Lay My Burden Down.

Oh bijna vergeten: een van de toeschouwers is Bukka White. Compleet met fles….whiskey waarschijnlijk.

Garfield Akers

Geboren in ongeveer 1900 in Brights, Mississppi.
Overleden eind jaren 50 waarschijnlijk in Memphis, Tennessee

Garfield Akers was een bluesman van de eerste generatie. Hij had een vreemde, repeterende gitaar speelstijl, die nogal percussief klonk.
Hij speelde vaak duetten met Joe Callicott. Samen beïnvloedden ze andere muzikanten uit Memphis en omgeving.
Garfield Akers had een vrij hoge stem, hij danste en was een vrij populaire entertainer. Hij nam in 1929 en 1930 totaal slechts 4 plaatkanten op waaronder zijn handelsmerk: “Cottonfields part 1 en 2″.

Joe Callicott

Geboren waarschijnlijk in 1899 in Nesbit, Mississippi.
Overleden in 1969 in Nesbitt.

Hij stond ook bekend als “Calico Joe” en “Mississippi Joe”. Over zijn geboortejaar is verwarring. Er worden drie data genoemd, waarvan 1899 op zijn grafsteen staat. Zoals gezegd speelde hij vaak met Garfield Akers. Samen speelden ze in en rond Memphis waarbij Frank Stokes hun ook vaak mee speelde.
Joe Callicott maakte in 1930 slechts drie plaatkanten, waarvan er twee uit kwamen. Samen vormden ze concurrenten voor de bekende duos Memphis Minnie, Kansas Joe en Willie McTell, Curley Weaver.

Muziek:
Garfield Akers en Joe Callicott – Cottonfields part 2

Een crossroads, of kruispunt, is het symbool van een reis of een besluit wat genomen moet worden. In de blues heeft het een magische betekenis gekregen.

In landelijke Afrikaanse folklore werd de kruising van twee wegen vaak beschouwd als een slechte plaats, de plaats van zwarte magie. Het “kruispunt ritueel” is de bekendste legende in de populaire Amerikaanse cultuur. En dat komt allemaal door de legende van blues-zanger/gitarist Robert Johnson.

Het verhaal gaat namelijk dat hij beweerde dat hij gitaar had leren spelen door het verkopen van zijn ziel aan de duivel. Dat zou op het kruispunt geweest zijn van de Highways 61 en 49 in Clarksdale, Mississippi. De duivel stemde zijn gitaar en Robert kon daarna alles spelen wat hij wilde.
Helaas werd hij niet lang daarna met strychnine vergiftigd door een jaloerse echtgenoot.

De blues zanger die dit verhaal publiek maakte was Robert’s minder bekende naamgenoot en vriend Tommy Johnson.

“Als je wil leren hoe je zelf liedjes moet maken, neem je je gitaar en ga je naar de plaats waar de wegen elkaar kruisen. Wees daar vlak voor 12 uur ’s nachts. Neem je gitaar mee en speel er eerst wat op … een grote zwarte man zal naar je komen. Hij neemt je gitaar en die zal hij stemmen. Hij zal er een stukje op spelen en hem daarna teruggeven een je.”

Het verhaal is een compleet eigen leven gaan leiden en Robert Johnson werd er de beroemdste bluesman van allemaal door….

Clip:
Crossroads Blues door Rory Block

Robert Johnson leerde de slide blues van Son House.
Son House leerde het ook aan Muddy Waters.

Son House werd begin jaren 60 herontdekt en hij was daarna regelmatig actief bij grote concerten. De bandleden van onder meer Muddy Waters‘ band wilden de tijd waarin Son speelde gebruiken om achter de schermen even een peuk op te steken.

Muddy liet dat echter niet gebeuren. Muddy dwong zijn bandleden min of meer om even stil te zijn en de oude man (Son House was in de jaren 60 de 70 gepasseerd) aandachtig te bekijken. Hij zei erbij dat die man “the Real Deal” was.

Eenmaal terug op het podium, bracht Son House zijn oude legendarische opnames weer tot leven. Ze waren nog even gevoelig en emotioneel als vroeger.

Als niet-blues kenner ben je geneigd om puur naar het gitaarspel, het ritme of gezang van Son House te luisteren. Maar de echte kracht van Son House’ muziek komt uit de combinatie van gevoel en woorden die bij elkaar worden gebracht. Hij bracht het pure leven en de echte betekenis van “blues”.

Son House was de echte Koning van de Blues. The Real Deal.

Clip: De beste video-opname die ik van Son House ken: Downhearted Blues. Ik vermoed uit 1970:

Shotgun Boogie is een plaat van TV persoonlijkheid en country artiest Tennessee Ernie Ford (wiki). In het begin van de jaren 50 scoorde hij met een aantal van zijn 50 opnames hits bij het blanke publiek.

Shotgun Boogie was er één van. Dit nummer werd een van de “ingrediënten” van wat men niet veel later “Rock and Roll” zou gaan noemen.

Ik heb vandaag twee clips voor u. De originele jaren 50 versie van Tennessee Ernie Ford en een werkelijk geweldige rockabilly cover van het nummer: