bron: wikipedia
“Walk Right In” is de titel van een populair lied uit 1962. Het werd gespeeld door het Amerikaanse folk trio The Rooftop Singers. Het origineel stamt uit het eind van de jaren 20 en werd toen gespeeld door Gus Cannon and his Jug Stompers.

De versie van de Rooftop Singers stond in Amerika twee weken op nummer 1 in de hitparade. “Walk Right In” kwam tevens op nummer 4 in de R&B lijst en ook in de country lijst (nummer 23). Ook in andere delen van de wereld kwam de plaat in de hitparade.

De maker van de versie uit 1962 (Erik Darling) hoorde het origineel uit de jaren 20 en besloot om samen met twee vrienden een folk-cover te maken. Om een typisch geluid te krijgen besloten ze om twee 12-snarige gitaren te gebruiken.

Het succes van de plaat was een zegen voor de originele schrijver, Gus Cannon. Hij was op dat moment al eind 70. De winter ervoor was hij genoodzaakt om zijn banjo als onderpand te verkopen. Hij was arm en kon de rekeningen niet meer betalen. De royalties van de nieuwe hit gingen naar hem.

De versie van de Rooftop Singers werd gebruikt in de film “Forrest Gump” met Tom Hanks.

De beroemde muziekverzamelaar en folklorist Alan Lomax zei ooit dat door de moderne massamedia de stem van gewone mensen niet meer gehoord word. Radio, tv en muziekindustrie worden beheerst door geld en verkoopcijfers. Iets moet “hitpotentie” hebben om überhaupt op plaat uit te kunnen komen.

Alan Lomax gaat de geschiedenis in als ontdekker van diverse legendarisch geworden bluesartiesten. Hij trok tientallen jaren lang (eerst samen met zijn vader John) langs boerderijen, dorpjes en gevangenissen op zoek naar gewone mensen. Alan zocht naar typische volksliederen, folk songs. Liedjes gezongen door gewone mensen, liedjes die misschien al tientallen jaren van mond op mond gingen, van familie op familie.

Tijdens het leven van pa Lomax trokken ze door de Verenigde Staten. Ze trokken door het hele zuiden en maakten daar opnames voor de Library of Congres (Nationale Bibliotheek van de USA). Er werden legendarisch geworden opnames gemaakt van straatarme mensen die ongelofelijk goed muziek konden maken. Diverse van die mensen werden door Lomax geholpen of geïnspireerd om hun geluk in de grote stad te beproeven. Enkelen van hen braken door en bereikten grote hoogtes. Lomax kreeg het zelfs voor elkaar om de beroemd geworden gitarist Leadbelly uit de gevangenis te krijgen. Alan Lomax trok na de Verenigde Staten ook door Engeland, West-Indië, Italië, en Spanje.

Vandaag de dag bestaat YouTube. Een medium waar iedereen met een camera zijn eigen gemaakte filmpjes kan plaatsen. Dagelijks worden er duizenden en duizenden filmpjes geplaatst. Deels gejat van dvd, van tv of van anderen, maar er zijn ook mensen die zelf wat kunnen.
Mijn interesse gaat hoofdzakelijk uit naar mensen die blues spelen; bij voorkeur op gitaar.
Wie even zoekt kan amateur gitaristen vinden die gewoon thuis in de slaapkamer de meest geweldige muziek spelen. Ik zoek geregeld naar mensen die covers van bekende bluesnummer spelen. Onderstaand een voorbeeld van een jonge dame die ontzettend goed kan spelen.

En geloof me, er bestaan nog veel en veel meer van dit soort heerlijke “slaapkamerartiesten”.

Het kijken naar Son House is bijzonder. Om Son House aan het werk te zien is iets magisch. Die man wás blues. Die man had blues tot in het kleinste puntje van zijn tenen. Die man had een dikke laag eelt op zijn ziel.

Helaas bestaan er heel weinig filmpjes van Son House. Dus de spaarzame filmpjes die ik zo af en toe tegen kom bekijk ik aandachtig en daarna nog een paar keer.
Prachtig om te zien hoe hij als het ware een strijd levert tegen die gitaar. Alle frustraties, boosheid, verdriet en andere rauwe emoties komen uit hem. Hij slaat de gitaar, hij streelt de gitaar, hij raakt zelfs in een soort trance door zijn gitaarspel. Son House verandert tijdens het spelen in een compleet ander persoon. Een soort beest dat pure emotie uitstraalt.
Machtig mooi.
Hieronder een mooi voorbeeld. U ziet Son House met “Yonder Comes The Blues“.

Het grappige bij Son House is dat hij zijn teksten in meerdere songs terug laat komen. Een aandachtige luisteraar zal dat wel opvallen.

geschreven door Hambone Willie Newbern
Geboren in 1899
Overleden in 1947

Over Hambone Willie Newbern is erg weinig bekend. Er zijn slechts een stuk of 6 opnames van hem bekend. Eén van die opnames is overigens wel heel bekend geworden, want hij was de eerste die het onsterfelijke “Roll and Tumble Blues” opnam.

Aangenomen wordt dat hij in 1899 geboren is. Hij werd bekend in de streek rond Brownsville, Tennessee waar hij in gezelschap van ene Yank Rachell op feestjes en partijen op trad. Later ging hij in gezelschap van Sleepy John Estes met medicijnshows mee op tournee door Mississippi. Newbern was de mentor van Sleepy John Estes, en de enige informatie over Willie Newbern komt van Estes zelf.

In 1929 maakte Hambone Willie Newbern zijn enige opname sessie (in Atlanta) waar “Roll and Tumble Blues” ook opgenomen werd.
Roll and Tumble blues werd in de jaren 30 door Robert Johnson gebruikt voor zijn: “If I Had Possession Over Judgement Day” Later maakte Muddy Waters ook een geweldige cover van dit lied.

Over Willie Newbern is ook bekend dat hij een zeer humeurige man was. Dat leidde hem dan ook naar de gevangenis. In 1947 kwam hij in de gevangenis na een vechtpartij om het leven.

Muziek:
1. Hambone Willie Newbern
2. Muddy Waters

Vandaag twee clips.

Als eerste Doctor Isaiah Ross. Toen hij in de jaren 60 voor het eerst in Europa speelde wisten de toeschouwers niet wat ze zagen. Een man die diverse instrumenten tegelijk bespeelt. Dr Ross bespeelt in onderstaande clip een mondharmonica, een grote drum, een hi-hat en een akoestische gitaar (linkshandig!!).

Als tweede zie je Jesse Fuller. Om hem bezig te zien is een nog mooier schouwspel dan Dr Ross. Jesse bespeelt een mondharmonica, een kazoo, een hi-hat, een 12-snarige gitaar en als bas heeft hij volgens mij een gesloopte piano staan. Hij bespeelt met zijn rechter voet hamers die de pianosnaren aantikken. Het nummer San Francisco Bay hoorden we in de jaren 80 terug toen Eric Clapton het speelde bij het beroemde Unplugged concert.

Voor een hele generatie Europese blues liefhebbers, was het American Folk Blues Festival (AFBF) in de jaren 60 een jaarlijks feest. Het oude blues genre leefde nog en was muzikaal gezien het mooiste Amerikaanse exportproduct.

Elk jaar van 1962 tot 1971 gedurende drie tot zes weken stak een selectie “toppers” van de Amerikaanse blues de oceaan over. Ze kwamen naar concertpodia in Europa om als AFBF hun muzikale kunsten te vertonen. Liefhebbers werden getrakteerd en onbekenden werden ingewijd in de geheimen van de authentieke blues.
Het AFBF speelde een belangrijke rol in de start van de bluesrock. Jonge talenten als Eric Clapton, The Yardbirds en The Rolling Stones gebruikten de oude blues als leermateriaal voor hun eigen muzikale producten.

In de jaren voor het eerste AFBF concert kwamen enkele blueslegendes al naar Europa. Big Bill Broonzy, Muddy Waters, Josh White en het duo Sonny Terry en Brownie McGhee baanden als het ware de weg. In Europa dacht men dat dat de laatste blueslegendes waren. Twee Duitse concert producenten, Horst Lippmann en Fritz Rau, veranderden die misvatting voorgoed.

Lippmann was al een doorgewinterde jazz producent tegen de tijd dat hij zich stortte in de blues. Lippman had in de oorlog ondergedoken gezeten vanwege zijn activiteiten op jazz gebied. Jazz was tijdens de oorlog namelijk verboden door de Duitse overheid.

Geïnspireerd door een enthousiast verslag van een vriend die in 1959 in Chicago een jamsessie met Willie Dixon en Sunnyland Slim had bijgewoond, begon Lippmann aan een plan om de Amerikaanse blues naar Duitsland en andere Europese landen te halen. Hij wilde het groot aanpakken.
Het was zijn bedoeling om de blues op televisie te krijgen, toen een medium dat in opkomst was. Er moest een sponsor gezocht worden voor de vergoeding en reis van de sterren.

De eerste telefonische contacten had Lippmann met Willie Dixon. Hij en Memphis Slim hadden er wel oren naar. Via hem kreeg Lippmann ook contact met anderen zoals T-Bone Walker, John Lee Hooker en Sonny Terry & Brownie McGhee.
Het eerste AFBF begon vorm te krijgen.

Lippmann werkte als regisseur bij een televisieprogramma: “Jazz Gesehn und Gehört“. Door de bluesartiesten in dat programma te brengen werd het geheel financieel haalbaar en een succes.
Het eerste AFBF werd gepresenteerd alsof het om jazz ging. In Europa bestond nagenoeg geen blues, alles draaide om jazz. Het opvallende was echter dat er nagenoeg geen jazz publiek kwam, maar veel enthousiaste jongeren.
Het concert werd ook gebracht in wat andere Europese landen en werd een groot succes. Men besloot er een regelmatig concert van te maken en de jaren daarop kwamen ze dus weer.

De blueslegendes werden betaald voor hun optredens en het geld wat ze daarmee verdienden was in veel gevallen meer dan ze ooit bij elkaar hadden gezien.

Er is een heleboel aan beeld- en geluidmateriaal bewaard gebleven. Er is serie van een stuk of 4 dvd’s beschikbaar waarvaan veel fragmenten op Youtube te bewonderen zijn.

Hieronder twee hoogtepunten: Skip James en Son House.

Een mooi lied waarvan het verhaal erg goed in elkaar zit. Ongeveer10 jaar na deze opname (uit 1927) gebruikte Robert Johnson dit nummer voor één van zijn legendarische platen….

It’s raining and storming on the sea, we’re miles and miles from shore
It’s raining and storming on the sea, we’re miles and miles from shore
The way the waves is rockin this ship, we won’t see home no more

The wind is so strong, turnin’ this old ship round and round
This wind is so strong, turnin’ this old ship round and round
Something tells me, won’t be long before we’re sinkin’ down

The captain say, “Get your lifesavers, fasten them around your waist”
Captain say, “Get your lifesavers, and fasten them around your waist”
Because we’re sinkin’ down, and the lifeboat is your safest place

And we floated all night long in the storm, lost miles and miles from shore
And the water was freezin’, and the rain begin to pour
I say, “Girls and boys, let’s pray, ’cause we won’t see home no more”

Uncle Sam’s ship was comin’, painted in red, white and blue
Uncle Sam’s ship was comin’, painted in red, white and blue
We said, “We live in New York City”, red and white, blue brought us all the way through

Hij was populair en bovendien productief, Bumble Bee Slim had een bekende maar eenvoudige stijl. Zijn muziek was een van de eerste vruchten van de rijke Chicago stijl. Veel van wat hij deed had hij van het baanbrekende duo Leroy Carr en Scrapper Blackwell. Hoofdzakelijk Carr’s laconieke en relaxte zang en Blackwell’s gitaar techniek.

Tijdens de jaren 30 nam Bumble Bee Slim een serie platen op voor diverse labels. Hij werd daarmee een van de meest opgenomen artiesten uit die periode.
Hij werd geboren in Georgia maar verliet zijn huis toen hij een tiener was. Hij ging bij het circus en reisde op die manier door het zuiden en midden westen. Uiteindelijk belandde hij in Indianapolis waar hij op feestjes en partijen ging spelen.
Begin jaren 30 vertrok hij naar Chicago. Nadat hij daar een paar jaar woonde begon hij met het opnemen van platen. Gedurende de jaren 30 ging hij stug door met platen maken en er werden dan ook heel wat platen van hem verkocht. Maar hij nam niet alleen zelf platen op, hij speelde ook geregeld mee met anderen, zoals met Big Bill Broonzy.

Begin jaren 40 ging Slim (na een korte tussenstop in Georgia) naar Los Angeles. Daar bleef hij een tijdje wat anoniemer, om aan het begin van de jaren 50 nog wat West Coast blues op te nemen. Veel belangstelling leverden die opnames echter niet op.

De rest van zijn leven bleef Bumble Bee Slim wat op de achtergrond. Hij speelde slechts in wat clubs in California. Hij overleed in 1968.

muziek: Chain Gang Bound