Voor een hele generatie Europese blues liefhebbers, was het American Folk Blues Festival (AFBF) in de jaren 60 een jaarlijks feest. Het oude blues genre leefde nog en was muzikaal gezien het mooiste Amerikaanse exportproduct.

Elk jaar van 1962 tot 1971 gedurende drie tot zes weken stak een selectie “toppers” van de Amerikaanse blues de oceaan over. Ze kwamen naar concertpodia in Europa om als AFBF hun muzikale kunsten te vertonen. Liefhebbers werden getrakteerd en onbekenden werden ingewijd in de geheimen van de authentieke blues.
Het AFBF speelde een belangrijke rol in de start van de bluesrock. Jonge talenten als Eric Clapton, The Yardbirds en The Rolling Stones gebruikten de oude blues als leermateriaal voor hun eigen muzikale producten.

In de jaren voor het eerste AFBF concert kwamen enkele blueslegendes al naar Europa. Big Bill Broonzy, Muddy Waters, Josh White en het duo Sonny Terry en Brownie McGhee baanden als het ware de weg. In Europa dacht men dat dat de laatste blueslegendes waren. Twee Duitse concert producenten, Horst Lippmann en Fritz Rau, veranderden die misvatting voorgoed.

Lippmann was al een doorgewinterde jazz producent tegen de tijd dat hij zich stortte in de blues. Lippman had in de oorlog ondergedoken gezeten vanwege zijn activiteiten op jazz gebied. Jazz was tijdens de oorlog namelijk verboden door de Duitse overheid.

Geïnspireerd door een enthousiast verslag van een vriend die in 1959 in Chicago een jamsessie met Willie Dixon en Sunnyland Slim had bijgewoond, begon Lippmann aan een plan om de Amerikaanse blues naar Duitsland en andere Europese landen te halen. Hij wilde het groot aanpakken.
Het was zijn bedoeling om de blues op televisie te krijgen, toen een medium dat in opkomst was. Er moest een sponsor gezocht worden voor de vergoeding en reis van de sterren.

De eerste telefonische contacten had Lippmann met Willie Dixon. Hij en Memphis Slim hadden er wel oren naar. Via hem kreeg Lippmann ook contact met anderen zoals T-Bone Walker, John Lee Hooker en Sonny Terry & Brownie McGhee.
Het eerste AFBF begon vorm te krijgen.

Lippmann werkte als regisseur bij een televisieprogramma: “Jazz Gesehn und Gehört“. Door de bluesartiesten in dat programma te brengen werd het geheel financieel haalbaar en een succes.
Het eerste AFBF werd gepresenteerd alsof het om jazz ging. In Europa bestond nagenoeg geen blues, alles draaide om jazz. Het opvallende was echter dat er nagenoeg geen jazz publiek kwam, maar veel enthousiaste jongeren.
Het concert werd ook gebracht in wat andere Europese landen en werd een groot succes. Men besloot er een regelmatig concert van te maken en de jaren daarop kwamen ze dus weer.

De blueslegendes werden betaald voor hun optredens en het geld wat ze daarmee verdienden was in veel gevallen meer dan ze ooit bij elkaar hadden gezien.

Er is een heleboel aan beeld- en geluidmateriaal bewaard gebleven. Er is serie van een stuk of 4 dvd’s beschikbaar waarvaan veel fragmenten op Youtube te bewonderen zijn.

Hieronder twee hoogtepunten: Skip James en Son House.